Katty & Sim's Travelblog

De laatste blog en het is eentje met veel nattigheid. Van Port Macquarie rijden we de kust verder af richting het noorden. In Byron Bay blijven we weer wat langer. Het is een toeristisch maar gezellig stadje met echt de beste golven die we al gehad hebben om te surfen tot hiertoe. Het zijn relatief rustige lange golven, ideaal om als beginner op te oefenen. We zitten dus zowat constant in het water totdat onze armen uitgeput zijn van het peddelen en onze benen van het opboksen tegen de stroom. Het water is hier lekker warm maar onze lycra dragen we altijd tegen de felle zon en tegen de wondjes die je krijgt door het schuren van je board tegen je huid. Daarbij draag ik ook nog een shortje omdat mijn bikini soms graag op zijn eentje gaat zwemmen in de krachtige golven.

Australië is niet alleen bekend voor zijn mooie surfstranden maar ook voor zijn prachtige en grote koraalrif: het Great Barrier Reef. De bekendste plek om het rif te verkennen is Cairns maar dat is nogal ver voor ons en we horen er ook dat het rif daar overbevolkt is door toeristen.

Uiteindelijk kiezen we, dankzij de goede raad van wat mensen, voor Lady Musgrave Island. Dit kleine eiland ligt in het zuidelijke deel van het rif en is nog in heel goede staat. Ook heel mooi meegenomen is dat we niet te veel extra kilometers moeten doen. We boeken de excursie en ze raden ons aan om pilletjes tegen zeeziekte in te nemen. We twijfelen want we zijn nog nooit zeeziek geweest maar uiteindelijk gaan we toch even langs de apotheker. We zouden niet willen dat onze excursie verpest wordt door een hele dag ziek te zijn. En gelukkig dat we het deden want wat een wilde boottocht, de ene seconde zien we de lucht en de volgende seconde duiken we de kolkende golfmassa in. De boot bokst tegen de golven op en rond ons zien (en horen, ieuw) we allemaal zieke mensen, wij zijn oke maar we durven onze ogen toch niet van de horizon te halen. Levend en wel komen we aan bij het eiland. We starten met een wandelingetje op het eiland, we zijn ongeveer met 30 mensen. Daarna doen we niets anders dan snorkelen snorkelen snorkelen. We bewonderen de prachtige kleurrijke onderwaterwereld, duizende vissen, zeesterren, schildpadden, zeekomkommers,... Zo mooi! Er is ook een soort van observation deck waar je de onderwaterwereld kan observeren en een wannabe duikboot. Maar zelf snorkelen is toch wel het fijnste :-). We hebben enkele foto's van met de GoPro maar de kleuren komen niet echt tot hun recht.

Daarna staat er nog eens een nationaal park op onze planning dat meer landinwaarts ligt: Carnivon Gorge. De weg er naartoe wordt hier en daar onderbroken door een mini stroompje maar je kan er gewoon doorrijden. We parkeren ons 10km voor het park om te koken en slapen en 's ochtends aan de wandeling te beginnen. Die avond hebben we een klein beetje regen en als we in de ochtend naar het nationaal park vertrekken, zijn de ministroompjes getransformeerd in brede krachtige (water tot de knie) stromen. We kijken even toe hoe enkele 4x4 auto's zonder probleem erdoor rijden maar er is geen sprake van dat wij met ons dierbaar busje daardoor rijden. We komen te weten dat er nog een kiezelweg is die naar de hoofdweg gaat. We gaan dit even navragen bij een boerderij daar in de buurt en zij bevestigen dat we zo terug kunnen zonder nat te worden maar het is wel 40km om. Dat doen we dan maar en we kunnen dus niet naar het nationaal park, heel jammer daar keken we allebei naar uit.

Onze Australië ervaring kan niet compleet zijn zonder eens wat meer het binneland in te gaan, weg van de grotere steden en drukke banen. We rijden naar Barcaldine en daarna naar Charlesville. Allebei rustig dorpjes waar niet meer te doen valt dan fish en chips of pie te eten, babbeltjes te slaan met lokale mensen en de (50 meter lange!) roadtrucks te observeren. Allemaal hebben ze wel een straf verhaal. Eén kerel vertelts ons over een nachtelijke rit met de auto in de outback "Ik stopte met tellen nadat ik 50 kangoeroe's had geraakt". Erg he! Maar een speciaal sfeertje dus daar in het binneland. Het landschap wordt steeds droger, steeds meer kangoeroes springen rond, emu's staan een beetje dom in het rond te kijken naast de weg en hier en daar komen we een coole bottle tree tegen. Normaal wilden we nog 's avonds naar het sterrenobservatorium te gaan maar ook daar steekt het weer weer een stokje voor... Bewolkt!

Je zou denken, wij als Belgen zijn wel wat regen gewoon maar daar vergissen we ons dus in. Als we terug richting de kust beginnen te rijden begint het te regenen en het stopt nietmeer voor 7 dagen. Regen is nogal zwak uitgedrukt, gieten gieten gieten... Springbrook nationaal park, dat dan op onze planning stond, is gesloten door het slechte weer en ons weekje surfen aan de Gold Coast zit er ook nietmeer in. Want samen met de regen is er ook een krachtige wind en zotte golven!!! Het heeft ook geen zin om naar Sydney te vluchten voor droog weer want het is hetzelfde aan heel de Oostkust.

Dus wat doen we die week? Op 1 of andere manier vliegt toch ook die week weer voorbij. We blijven een paar dagen in Byron Bay waar we de laatste souveniers kopen, we doen de boodschappen, we kijken veel naar de surfers die de monstergolven trotseren, we lezen veel, zetten wat advertenties online met spullen die we hier willen verkopen (met succes, 2 van de 3 zijn verkocht), wandelen naar een uitzichtpunt en keren doorweekt terug, bezoeken een cartoongallerij, wandelen naar de vuurtoren en gaan bijna vliegen, gaan naar de bib etc. Een andere uitdaging is koken in die regen. Meestal bespreken we een gedetailleerde taakverdeling in de auto om zsm te koken en dan terug droog te kunnen eten in de auto. We zijn een goed team en verbreken sowieso wel wat snelkookrecords ;-). We gaan naar Ballina waar we vluchten van orkaanachtig weer en we slapen in Grafton in een overdekte parking maar de dag erna vluchten we ook daar weg omdat de Clarence rivier gaat overstromen, zo erg. Ook Gympie, Port Macquarie en Kempsey overstromen, voor de 4de keer dit jaar! De opwarming van de aarde en het extreme weer is ook hier een hot topic. Vele wegen zijn afgesloten omdat ze onder water staan of omdat bomen de weg blokkeren. Uiteindelijk wordt de weg naar Armidale geopend (richting binnenland) en we vluchten weg van al die nattigheid. Het is een hele mooie route, het doet ons een beetje aan Jurassic Parc denken: een verlaten mistige weg omringd door bossen met ipv af en toe een dinosaurus, een koe die de weg oversteekt. We zien ook duidelijk dat de rivier en de kreekjes buiten hun oevers staan. Die avond kunnen we voor de eerste keer terug op het gemakje buiten eten, kan ons busje wat bekomen van al die vochtigheid en vallen wij eens in slaap zonder al dat gezellige gerikketik van de druppels op ons dak.

Dan hebben we iets grappig voor. We krijgen onze koffer nietmeer open. Dat is even ongemakkelijk als dat jullie thuis de deur naar de keuken nietmeer zouden openkrijgen... Best wel lastig dus :-). Gelukkig hadden we besloten om die dag te barbequen (kangoeroesteak!) en met wat acrobatisch gewriemel langs onze slaapkamer konden we aan onze groenten en eetgerei. De volgende dag konden we gelukkig naar een garage en was het op een kwartiertje opgelost. Ohja, de kangoeroesteak was heel lekker!

En toen....begonnen we aan onze laatste week! Langs de ene kant kijken we er naar uit om naar huis te gaan, 24 uur op het vliegtuig te zitten (woopwoop filmmarathon), iedereen terug te zien en onze tanden in enkele lekkere Belgische specialiteitjes te zetten. Langs de andere kant gaan we het reizen echt ontzettend missen, het dagelijkse avontuur, het relaxte leventje en we gaan ook elkaar missen. We zijn elkaar nog niet beu :-).

De week daarna is het bewolkt maar droog, ons hoor je niet klagen! We hebben, samen met pelikanen als gezelschap, een dagje genoten van het droge weer in Woollongong. Daarna trekken we richting Blue Mountains, eindelijk nog is een nationaal park dat open is :-). Onderweg bezoeken we een aboriginal centre en het olympisch terrein van het Wild Water Rafting. Dat was fijn om te zien, daar hebben ze een wildwaterstroom aangelegd waar je op kan kajakken en raften, best wel heftig dus we houden het bij kijken. De dag erna doen we 2 hele mooie wandelingen in de Blue Mountains. We komen langs mooie uitzichtpunten met een prachtig zicht over de canyon en zien veel watervallen. Boven de bomen hangt er altijd een waas door een bepaald gas dat de eucalyptus bomen afscheiden, vandaar de naam Blue Mountains. Dankzij die bomen ruikt het er ook lekker (sauna geurtje :-)). Die avond begint het weer abnormaal te gieten, we kunnen er nietmeer mee lachen ;-). Gelukkig is het vannacht gestopt en kunnen we vandaag genieten van onze laatste (hopelijk droge) dag in Sydney! Zondag gaan we inpakken, ons busje kuisen en nog de laatste was doen en in de namiddag moeten we op de luchthaven zijn.

Bedankt voor de steeds leuke reacties trouwe lezertjes en we zien jullie in België! :-)

Er worden hier veel kilometers afgelegd met ons busje. Simon rijdt graag dus co-piloot Katty houdt zich bezig met:
- De radio/ipod bedienen: erg belangrijk!
- Beestjes spotten o.a papegaaien, pelikanen, kangoeroe's, koala's, wilde paarden etc.
- Tussenstops en campings opzoeken
- De onkosten opschrijven, die zien er zo uit: naft naft naft naft naft naft naft naft naft naft eten.
- Met veel enthousiasme het 10-daagse Aldi bezoek plannen waarbij er een perfecte balans moet worden gevonden tussen goedkoop, gezond, lang houdbaar, herbruikbaar in meerdere gerechtjes en vooral lekkerlekkerlekker eten
- Rijden als Sim te moe is
- En nog een belangrijke waar ik nu veel tijd voor heb: de blog typen!

We waren vorige keer geëindigd op de Great Oceon Road, vanwaar we dan naar Adelaide gingen voor de Tour Down Under.De foto's daarvan hadden we al gepost in de vorige blog. Voor de start van de koers spotten we Philip Gilbert dus Simon daarmee op de foto, zo content als iets natuurlijk :-). Na de start installeren we ons meubilair langs de kant van de weg, een (Belgisch!) pintje in de hand en maar wapperen met onze vlag. Onze koersende landgenoten zijn zo aardig om naar ons te zwaaien of knikken als ze ons zien supporteren.
Enkele Australiërs spreken ons ook aan over onze vlag en denken allemaal dat we met de Duitse vlag staan te zwaaien... Tsss basiskennis ;-).
Omdat we die dag zo Belgisch gezind zijn (het is die dag de nationale feestdag van Australië dus wat een contrast) sluiten we de avond af met een lekker zelfgemaakt smoske. En gesmaakt dat het heeft!

De volgende dag nemen we afscheid van onze Belgische vrienden (Karen en Kevain) die we hadden leren kennen op de Australian Open. Het waren ook 2 snowboardfreaks dus dat klikte meteen en samen hebben we nu ook de surfmicrobe te pakken (we hebben ook knal hetzelfde surfboard). Zij cruisen met hun gekleurde busje verder naar de Westkust (zij zijn in Australië voor een jaar) en wij gaan de andere kant uit langs het binnenland, naar de Oostkust.

We bezoeken eerst nog even het centrum van Adelaide en we worden stiekem door onze neus in de luren gelegd want, zonder dat te plannen, belanden we weer in Chinatown. Ja blijkbaar toch wat heimwee naar die lekker geurende Aziatische gerechtjes. Daarna springen we in ons busje en rijden tot 8u 's avonds. Langer durven we niet te rijden want dan begint het te schemeren en dan worden de beestjes wakker, steken de weg over en zo gebeuren er veel ongelukken (en we willen ook geen deuk in ons huisje). Ook 's morgens voor 9u passen we op want dan zijn de kangoeroe's heel actief. De grote vrachtwagens trekken zich daar niets vanaan, zij hebben een metalen bumper en rijden dag en nacht.

De volgende dag bezoeken we het mooie Grampians National Parc. We doen 3 kleine wandelingen van max. 2,5 uur. Het is een mooi heuvelachtig gebied met vele rotsformaties. Simon leeft zich helemaal uit in deze klimspeeltuin en ik moet hem zowat meesleuren of hij zou elk rotsje op klauteren en we zouden nu nog aan het wandelen zijn :-).

Na nog wat kilometers af te leggen gaan we naar Wilson Prometory National Parc, net onder Melbourne. Daar doen we een wandeling van ongeveer drie uur naar de top van Mount Oberon. We vonden het maar een vrij saaie weg maar het uitzicht boven was wel de moeite!

Daarna komen we terug aan de kust, we plannen een surfdagje in Lakes Entrance maar jammer genoeg zijn de golven voor ons wat te groot dus blijven we veilig op onze handdoek.

De volgende dag trekken we weer het binnenland in naar de Snowy Mountains en Kosciuszko National Parc, in de winter kan je hier skieën. We doen een hele mooie scenic drive door het park. Wel grappig om zo eens een Australisch skigebied te zien. Twee jaar geleden is dit park getroffen geweest door een bosbrand en de kale bomen strekken zich in bepaalde delen uit zo ver we kunnen zien. Onderweg zien we ook veel parkietjes en papegaaien. Als we eentje passeren dat aan de kant van de weg blijft zitten denken we dat die gewond is. We doen een heel manoeuvre om hem te gaan redden/verzorgen maar als we er uiteindelijk terug bijzijn vliegt die vrolijk weg. :-)

Daarna krijgen we weer zin om te surfen. We maken even een tussenstop in Sydney aan het bekende Bondi Beach. Het zijn heel krachtige golven dus spectaculair om naar de goede surfers te kijken (waaronder kindjes van 10 jaar enzo). We zijn ook getuige van een reddingsoperatie: een bodyboarder geraakt door de onderstroom niet terug aan wal dus een redder komt hem helpen. De redders hebben hier zo een soort van dik surfboard dat heel stabiel is en waar je dus met 2 op kan liggen. Maar we denken dat de redder nog in training was ofzo want hij was nog heel jong en het ging toch niet zo vlotjes :D.

Dezelfde dag rijden we nog door naar Newcastle, ook hier zijn de golven wat te groot maar het is wel fijne stad waar we een mooie wandeling maken en veel naar de bodyboarders kijken. Bodyboarden zie je aan de Belgische Kust ook wel is, het is zo een piepschuim board waar de kindjes op gaan liggen en ze dan fijn met de golf worden meegeduwd. Maar hier doen ze dat dus op heel krachtige golven en met veel trucjes: rondspinnen, een soort looping maken in de golf, ... Spektakel! We slapen op een parking met uitzicht over de baai en deze keer ligt er in onze achtertuin ook een 'ocean bath'. Dat is een zwembad in de zee, gevuld met zeewater, waarin je op het gemakje baantjes kan zwemmen zonder last te hebben van de stroming of golven. We hebben ook een douche in onze achtertuin en dat kwam wel is van pas want in het binnenland is dat moeilijker te vinden en we houden zo van douchen :-)! Dat was dus hemels!

We gaan op zoek naar wat meer beschutte stranden met kleinere golfjes en zo belanden we in Port Macquarie. Hier blijven we even plakken dankzij de 2 leuke stranden met goede beginnersgolfjes, de leuke sfeer en we hebben een mooi gelegen parking om te slapen en koken met in de buurt (strand)douches en openbare toiletten. We bezoeken ook het Koala Hospital waar ze o.a. gewonde (door auto's of bosbranden bv) koala's tijdelijk verzorgen en daarna weer vrijlaten. Er zaten ook nog jonge koala's, schattig!

Het is ons opgevallen dat we hier in Australië echt een vakantiegevoel hebben dat we in Azië niet hadden. Daar was het zo goed als elke dag bezoeken en verder reizen. Hier blijven we soms wat plakken of durven we wel eens een dagje te niksen. We hebben het helemaal geanalyseerd ;-):
- We zijn hier 2 maanden
- We hebben geen haast om richting het noorden te reizen omdat daar het weer op deze moment niet ideaal is.
- Ultieme vrijheid dankzij ons busje: we kunnen slapen waar we willen en we moeten ons niet uitchecken voor een bepaald uur enz
- Surfen: we willen surfen en als de golven of het weer niet goed is, dan moet je al is een dagje wachten en niksen.

En dan sluiten we nog eens af met wat leuke weetjes:
- Australie is 250x zo groot als België en heeft 'maar' 22 miljoen inwoners.
- Hoe miniscuul het dorpje ook, elk dorp heeft een parkje met picnictafels, barbeques, proper openbaar toilet, speeltuin en meestal ook skatepark en/of bmx park (altijd gefinancierd door de lokale Lions of Rotary club).
- Natuurlijk moeten we het ook is over eten hebben, ookal koken we altijd zelf. De nationale gerechten zijn hier: fish & chips, pie (= bladerdeegtaartjes met daarin iets stoofvleesachtig maar er bestaan verschillende versies) en een snee brood met daartussen een dikke worst en ketchup.
- Altijd oppassen als je hier naar de supermarkt gaat want in de koeltoog tussen de charcuterie ligt ook gewoon honden- en kattenvoedsel (bv precies botherhamworst met op de verpakking een hond afgebeeld). Wij waren al kei enthousiast dat we zo een goedkoop vlees (Samsonworst?) hadden gevonden. Het is wel gevaarlijk voor Vietnamezen of Chinezen die misschien denken dat de worst echt van hondenvlees is gemaakt ;-).
- In restaurants mag je je eigen alcohol meenemen als je buiten op de menu BYO (bring your own) ziet staan.
- De afstanden hier zijn ongeloofelijk. In het binnenland zijn het meestal lange rechte wegen door weilanden of bossen met af en toe een klein dorpje en een (duur) tankstation.
- Door de afstanden die hier worden afgelegd is er een groot probleem met chauffeurs die in slaap vallen achter het stuur. Langs de kant staat het vol met borden met 'neem een dutje' of 'powernap area'
- De zomervakantie is hier net voorbij. 1 februari is de start van het nieuwe schooljaar zoals bij ons dat 1 september is. Het is ineens overal veel rustiger nu. Soms rijden we uren in nationale parken zonder een auto tegen te komen.
- Je ziet hier overal mooie papegaaien/parkieten. Zelfs de duiven zijn hier hip met een mooi kuifje :-)
- De redders worden hier gesponserd door DHL en ze dragen dus allemaal van die hele felle geel-rode pakjes.
- De meeste Australiërs kennen België en weten zelfs dat er er een Vlaams en Waals gebied is. Verbazingwekkend veel zijn er al op reis geweest, vooral Brussel en Brugge. De beste quote: "Oooh Belgium, that's where the pissy boy comes from" :-) (manneke pis)
- Gisteren werd er een busje senioren gedropt aan het strand waar we zaten. Hun wekelijkse activiteit met het rusthuis is bodyboarden, geweldig toch! Allemaal superhip in een wetsuit met een badmuts of hoedje op en dan zich amuseren op de golven vooraan. Het was helemaal compleet als een opa tegen Katrien zei: We're totally out of controoool" :D. En maar zwaaien naar ons als ze vertrokken!

Nu hebben we net onze was gedaan en zometeen gaan we weer even wat kilometers doen!

Foto-update!

Australië, na Azië lijkt/is alles hier zo proper, gestructureerd, rustig en verstaanbaar. De mensen zijn echt heel vriendelijk, iedereen maakt graag een babbeltje, als ze horen dat je een toerist bent of als ze tegen je lopen excuseren ze zich 100x en beginnen een babbeltje om zeker te zijn dat alles echt oke is. :-) Australiërs hebben ook de leukste engelse woorden: barbie= barbeque, brekkie=breakfast, jetty=stijger, macca's = Mc Donalds en vreemdeling of niet je wordt sowieso aangesproken met "goodday mate". Ook fijn is dat we niet meer opvallen als toeristen omdat iedereen hier een zonnebril en flipflops draagt en blank is.

We blijven eerst enkele dagen in Sydney. We vinden het echt een fijne stad, veel groene parken, de drukke haven en leuke bezienswaardigheden. We bezoeken wat vanalles maar we zijn vooral in het park aan de waterkant met uitzicht op de Opera House te vinden. Daar genieten we van een picknick, muziekje en de niet te warme zonnestralen terwijl we de boten en voorbijlopende mensen observeren. Simon is steeds aan het uitkijken naar de dodelijke spinnen die in Sydney en omgeving leven maar ik ben toch blij dat we ze niet zijn tegengekomen.

In plaats van nog meer nachten 25 euro per persoon te betalen voor een bed in een stinky slaapzaal verblijven we bij particulieren voor een veel beter prijsje. De aardige mensen geven ons ook nog een rondleiding, tonen ons de goedkoopste adresjes (misschien toch een beetje heimwee naar Azië want we belanden in Chinatown) om te eten en overladen ons met info en lekkernijen.

Dan trekken we verder naar Tasmanië, 1 van de staten van Australië gelegen op een eiland in het zuiden. Onze vlucht vertrekt vroeg dus we slapen nog eens in de luchthaven. Deze keer erg comfortabel met ons kampeermatje en slaapzak :-).

Nieuwjaar vieren we op het Falls Festival. Echt een gezellig festival, met heel veel goede groepen, een fijne feestsfeer en een camping naast het strand. Overdag hebben we redelijk goed weer maar de nachten zijn frisjes. Het nieuwe jaar wordt ingeleid door de zanger van de Flaming Lips en daarna wordt het feestje verdergezet door Hot Chip. Van de vele groepen die we zien waren onze hoogtepunten: Hot Chip, Two Door Cinema Club, Bombay Bicycle Club, Matt Corby, Boy&Bear en San Cisco.

De dag erna mogen we onze huurauto gaan oppikken. Wat een verlichting :-) Nu moeten we niet meer zeulen met onze rugzakken en we kunnen rijden naar waar we willen en wanneer we willen. Daarbij komt dan ook nog dat we een (Thaise) tent hebben en een atlas met daarin allemaal grasveldjes waar je gratis mag kamperen dus we voelen ons heel vrij! Natuurlijk niet meer elke avond op restaurant maar nog eens zelf koken op ons kleine gasvuurtje voor ons tentje in een mooie omgeving geeft ons veel voldoening en we genieten volop. We lopen uren in de supermarkt rond op zoek naar de goedkoopste ingrediënten en daarmee maken we dan simpele gerechtjes als spaghetti, noedels, omelet,... Maar het smaakt! En natuurlijk voor we gaan slapen nog een kopje thee.

Onze eerste stop is een camping in Dunalley, vlak naast het kanaal. We blijven er 2 nachten en van daaruit bezoeken we het Tasman Peninsula, een schiereiland in het oosten van Tasmanië. Het is vooral bekend omdat het schiereiland vroeger dienst deed als gevangenis. Ontsnappen was zowat onmogelijk want dan moest je langs de 'Eaglehawkneck' een stuk land dat schiereiland met vaste land verbindt van maar 80 meter breed en daar stond het vol bewakers en honden. In de baai werden er ook honden op drijvende platformpjes geplaatst zodat niemand zwemmend kon ontsnappen. We bezoeken ook de gevangenis zelf, een heel populaire toeristische attractie. Het is er erg groot, bijna een gevangenisstad maar jammer genoeg zijn maar 20% vd gebouwen bewaard gebleven. We doen op het schiereiland ook een hele mooie dagwandeling naar Cape Raoel waar we een heel indrukwekkend uitzicht hebben op de hoge kustkliffen en oa een egel, slang (aaah!) en zeeleeuwen zien. Als Katrien iets hoort ritselen in de bosjes is haar eerte reactie ervandoor sprinten terwijl Simon net dan abrupt stopt en in de bosjes tuurt om te weten te komen wat het is. Dat brengt veel botsingen teweeg :-).

Wanneer we dan weer richting Dunalley rijden om onze tocht verder te zetten langs de oostkust van Tasmanie belanden we precies in de scene van een film.
Er hangt een dikke rookpluim en in Dunalley (aan de camping waar we de vorige nachten sliepen) houdt een politieagent ons tegen. Maar we snappen al waarom, naast de assen, rook en intense warmte zien we vanaf de heuvel over het kanaal de vlammen onze richting uitkomen. Het is een bosbrand, ontstaan in Forcett en die heeft in 24 uur zowat 100 kilometer afgelegd.

De agent roept de evacuatie om en iedereen moet zsm naar Nubeena, een klein dorpje in het zuiden van het schiereiland, ongeveer een uur rijden. Daar is er in de sporthal een noodcentrum opgebouwd waar we onze auto parkeren op het sportveld en ons moeten registreren. En dan is het afwachten... Er komen steeds meer mensen toe, je kan niet anders want de enige weg van het schiereiland naar het vaste land is nu afgesneden door de brand. Om het uur geeft de brandweer een update. De brand woedt verder en de weg blijft afgesloten dus we zetten ons tentje maar op zoals velen. We zitten vast op het schiereiland maar Nubeena is wel heel veilig, vlakbij water en ver van de brand, we worden er goed op de hoogte gehouden en er wordt voor eten en drinken (oa door de Lions) gezorgd. Wij hebben nog geluk dat we al onze bagage en kampeergerief in de auto hebben want er zijn mensen die gewoon een daguitstapje maakten en niets bij zich hebben. Als je het even vergeet is het precies een camping zoals een andere: een warme zomeravond (de warmste dag ooit in Tasmanië), overal tentjes, kampeerstoelen en tafels, mobilhomes met hun zonnetentje naar beneden, lekkere eetgeuren, gebabbel met de buren of mensen die we leerden kennen op vorige campings. Maar hier en daar krijg je ook de verschrikkelijke verhalen te horen: een zwangere vrouw die net te horen krijgt dat haar huis is afgebrand, een kindje dat haar baby konijntjes thuis moest achterlaten, een ouder koppel van 80 jaar dat hun huis verliest, mensen die dagenlang in doodsangst afwachten of hun huis nog recht staat of niet, ... We beseffen maar al te goed dat in vergelijking onze vakantiezorgen maar miniem zijn.

De volgende dag worden er ferries ingelegd om mensen naar Hobart te evacueren. Tegen de avond besluiten wij ook maar om de ferry te nemen en onze huurauto achter te laten. Er zijn namelijk nog nieuwe bosbranden ontstaan en de eerste brand is ondertussen over Eaglehawk Neck (het smalle stuk en dat hadden ze niet verwacht) geraakt en al bij Tasman National Parc. Er is ook steeds meer rook en we krijgen ook te horen dat er de volgende dag geen ferries zijn omdat er veel wind zal zijn en daardoor de zee te wild. Omdat veel mensen blijkbaar hetzelfde als ons denken komen we pas om 4u 's nachts aan in Hobart met enkel wat essentiële bagage (we mochten enkel het noodzakelijke meenemen). Daar worden we meteen naar het opvangcentrum in de city hall geleid, krijgen we een zalige luchtmatras en mogen we ons tussen de tribunes een slaapplekje zoeken. Daar blijven we 2 nachten. We bezoeken een museum en zitten veel aan de mooie haven. Maar we blijven vooral in de buurt van het opvangentrum om op de hoogte te blijven wanneer de weg naar het schiereiland terug open zou gaan en wij onze huurauto en bagage kunnen oppikken en onze reis verder zetten maar het antwoord is altijd hetzelfde... May be tomorrow... Vele mensen komen met ons een babbeltje maken en zo leren we Peter, die voor het Salvation Army werkt, en zijn vrouw Helen kennen. Hij biedt ons een slaapplaats bij hun thuis aan want hij vindt het zo erg dat we vastzitten. Het zijn echt de vriendelijkste mensen met een heel gezellig huis met een mooi uitzicht op het water en de Tasman Bridge. Ondanks de niet zo leuke situatie hebben we er 2 hele fijne avonden, zij koken een avond voor ons en wij voor hen (Luikse salade en Petite Beurre taart ;-)). De weg blijft gesloten omdat er nog steeds branden zijn en de weg onveilig is door elektriciteitspalen of bomen die omvallen. Enkel noodkonvooien mogen af en toe door en er blijkt niet veel beterschap op komst door warm en winderig weer dat ze voorspellen. Simon en ik beginnen elke dag meer en meer te vrezen dat we niet veel van Tasmanië meer gaan kunnen zien. Maar dan de tweede avond komen Peter en Helen glunderend thuis. Onze auto met bagage staat voor de deur! Blijkt dat Peter de agent kende die aan de wegversperring stond. Hij moest ook nog gasflessen voor Salvation Army naar Nubeena brengen en hij en Helen mogen door van de agent samen met een konvooi. Ze leveren de spullen en Helen rijdt met onze huurauto terug. De beste verrassing ooit :-) we hebben echt geluk dat we bij hen terecht zijn gekomen!

De volgende dag kunnen we dus weer de baan op. We hebben 5 dagen vastgezeten en nu hebben we nog 5 dagen voordat we onze vlucht naar Melbourne moeten halen. We vliegen er meteen in door heel wat kms af te leggen met de auto naar Craddle Mountain NP. We gaan informeren voor wandelingen, doen wat boodschappen en slaan ons tentje op. De volgende ochtend vertrekken we vroeg om onze wandelig te starten naar de top van Craddle Mountain. De regio staat bekend voor zijn koud en regenachtig weer en inderdaad we wandelen vooral door de regen en mist. Het laatste stuk naar de top moeten we heel wat klimmen en klauteren over grote rotsblokken en eens boven jammer genoeg geen mooi uitzicht door de mist maar wel weel voldoening van de wandeling. Tijdens de wandeling terug naar de auto zien we ook nog heel wat wombats. Schattige beestjes die lijken op een beertje/bever en die rustig op gras zitten te kauwen. Voldaan komen we aan bij de auto en rijden we naar de volgende camping.

De volgende dag hebben we een wijn en kaasroute uitgestippeld in de Tamar Valley. We bezoeken 2 kaasproducenten (geitenkaas en cheddar kaas) en 2 wijngaarden (Jansz en Pipers Brook). 's Avonds kamperen we in de mooie Bay of Fires vlak aan het strand waar we onze buit van de dag opeten: 3 lekkere kazen met druiven, stokbrood en een fles rose schuimwijn (Jansz) en witte wijn (Ninth Island). Uiteraard een hele fijne avond :-).

Terwijl we de volgende dag ontbijten op het strand zien we dolfijnen voorbij zwemmen. Een mooie start van de dag. We kramen alles op en stappen weer onze auto in richting Freycinet National Parc. Onderweg stoppen we in Bicheno. Een dorpje dat bekend staat om de fairy penguins die er nesten. Je kan ze 's avonds aan land zien komen maar daar hebben we geen tijd voor. We maken een wandelingetje door de duinen langs het strand en op het spoor gebracht door penguin uitwerpselen vinden we er eentje in zijn nestje :-). Schattig! Missie volbracht rijden we door naar Freycinet National Parc. Daar laden we al ons kampeergerief in Simon zijn rugzak en wandelen we naar Wineglass Bay. Ongeveer een 2tal uur wandelen waar we dan in een mooie baai aankomen met helder blauw water en wit zand. Een klein paradijsje. We zetten onze tent op, nemen een frisse duik en maken ons avondeten klaar vergezeld door een kleine kangoeroe :-). Op het strand vinden we ook nog een aangespoelde kogelvis, we overwegen nog even om die mee klaar te maken als avondmaal maar toch maar niet ;-) en in het water zien we ook de schimmen van voorbijzwemmende pijlstaartroggen. Als de zon onder is kruipen we in ons tentje, zetten we al onze ramen open (we hebben 4 ramen :D) en proberen we stilletjes nog dieren te spotten maar buiten 1 kangoeroe zien we enkel de mega sterrenhemel. De volgende dag nog een zwemmeke en een ontbijtje weer samen met de kangoeroe en dan wandelen we in ongeveer 4 uur terug naar de auto via het Hazourds circuit.

Elk dorp is hier heel kampeervriendelijk met propere openbare toiletten, openbare gasbarbeques, kraantje waar je je drinkwater kan bijvullen en soms ook openbare douches. We nemen een douche en slaan een laatste keer ons tentje op.

In de ochtend worden we gewekt door een nest vogels boven onze tent. Lawaaimakers! Wanneer we merken dat het mooie parkietjes zijn vinden we het al minder erg ;-). We pakken al ons gerief terug in in onze rugzakken en rijden richting Hobart naar Mount Wellington (1291m) met een supermooi uitzicht over Hobart en omgeving. Daarna gaan we een laatste keer lekker eten in een lokaal vistestaurantje met Peter en Helen en dan is het voor ons tijd om naar de luchthaven te gaan en onze vlucht naar Melbourne te nemen. Met spijt in ons hart want we hadden hier gerust nog wat langer willen blijven. Maar al bij al hebben we nog kunnen bezoeken wat we wouden van Tasmanië en het waren hele mooie en fijne dagen :-). We hadden enkel nog een 6daagse wandelig op de planning staan en daar hebben we geen tijd meer voor gehad. Zonder Peter en Helen hadden we waarschijnlijk pas gisteren de huurauto terug gehad want de weg van het schiereiland is sinds dan pas officieel terug open! Dus we zijn hen eeuwig dankbaar :-).

We hadden deze blog al een tijdje klaar getypt maar door problemen met onze blogwebsite en daarna moeilijkheden met het vinden van een internet cafe kunnen we hem nu pas posten. Onze excuses voor het wachten lezertjes :-).

Ondertussen zijn we dus alweer een week terug van Tasmanië. Toen we in Melbourne aankwamen konden we ons kampeerbusje oppikken. Niets anders dan lof over ons huisje op wielen! In de cabine (wij noemen het de slaapkamer ;-)) hebben we een comfortabel bed en wat kastjes en opbergvakjes voor al onze bagage. En in de koffer is onze keuken met 2 kookvuurtjes, een wasbakje en een frigobox. En meer hebben we niet nodig :-). We kunnen nu al iets uitgebreidere maaltijden maken met 2 kookvuren. De voorbije week hebben we veel ajuinen en wortelen gegeten omdat zo een grote zak in promotie stond (in den Aldi jawel!). Beetje creativiteit en je kan er best wel veel verschillende dingen mee maken :-). Simon kan niet zonder ketchup en Katrien sinds Azië niet zonder sojasaus dus dat staat standaard in onze keuken. Daarmee hebben we wat zitten experimenteren en met nog wat suiker en wijn erbij hebben een zelfgemaakt simpel zoetzuursausje met noedels dat de wortels en ajuinen weer wat anders doet smaken :-).

In Melbourne zijn we twee dagen gebleven. De eerste dag zagen we dat het Australian Open was dus we dachten we gaan is aan de buitenkant kijken. We waren niet van plan om toegangstickets te kopen omdat we dat nogal duur vonden.We waren al vrij blij toen we vanaf een voetgangersbrug enkele wedstrijden stiekem konden volgen. Maar dan plots passeert er iemand "Willen jullie een gratis ticket? Ik heb er eentje teveel". Daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen, zo een ticket kost normaal 40 AUD. Dan zijn we om de beurt is een kijkje gaan nemen en toen Katrien terugkwam had Simon plots nog een ticket gekregen van iemand die al naar huis ging (een ticket van 79 AUD waarmee je ook in het grootste stadion mocht). Dus eigenlijk heel onverwacht, dankzij de superaardige Australiërs, gingen wij dus een dagje naar de Australian Open. We hebben enkele matchen gezien maar als Belgen was de fijnste natuurlijk Malisse tegen Fernandez. We troepen samen met nog 4 andere Belgen en aan de andere kant van het stadion zitten nog 2 andere Belgen en samen laten we van ons horen. Heel plezant maar jammer genoeg heeft het niet geholpen en verliest Malisse de match.

's Nachts slapen we in ons busje aan de rand van Melbourne en de volgende dag verkennen we Melbourne zelf nog. Nog gezelliger dan Sydney met kleine steegjes en gallerijen waarvan sommige ons een beetje doen denken aan de St. Hubertus galerij en de beenhouwersstraat in Brussel.

Na Melbourne beginnen we aan de Great Oceon Road. Die begint iets onder Melbourne en loopt langs de zuidkust. We blijven natuurlijk al in 1 van de eerste dorpjes plakken: Torquez, de 'surfhoofdstad' van Australië. Hier zijn de merken Ripcurl en Billabong ontstaan. We blijven er 3 dagen op een parking vlakaan het strand met openbare toiletten, barbeques en een mooi uitzicht. Na drie dagen worden we een beeje bezitterig en vragen we ons af wat "al die auto's zich toch altijd in onzen hof zitten te parkeren". :-) We gaan er kijken naar de goede surfers op Bells Beach, relaxen wat, doen onze was, doen boodschappen, gaan joggen in de ochtend en surfen (met veel vallen en opstaan want het is lang geleden) zelf veel. We hebben een surfboardje gekocht met de bedoeling om deze terug te verkopen voordat we vertrekken maar Simon begint er zich al aan te hechten... Aiai.

Daarna rijden we verder de Ocean Road af die kronkelt langs de grillige kustlijn. Heel mooi. We stoppen aan een vuurtoren, mooie uitzichtpunten, bomen waar koala's inzitten, de 12 apostelen en fijne surfstrandjes. Meestal surfen we een uurtje of 2 in de ochtend en dan ontbijten we en besteden we onze dag aan andere dingen. Slapen doen we meestal ergens uit het zicht op een parking of doodlopend rustig straatje want het is eigenlijk niet toegelaten om je zomaar te parkeren en in de auto te slapen. We willen geen boete (125 AUD) dus we letten wel op.

In Tasmanië hebben we alle soorten weer gehad (heel warm, warm, sneeuw, regen, mist) en hier is het meestal aangenaam warm. Tussen 20-30 graden dus in de avond wel een warme trui aan maar zo is het eigenlijk ideaal en minder bosbrand gevaar.

Momenteel zijn we in Apollo Bay. De planning is om de 27ste in Adelaide te zijn want dan is daar "Tour Down Under" (wielrennerwedstrijd) die Sim niet wil missen.

Een postje zonder foto's jammer genoeg. We hebben het meerdere keren geprobeerd (daarom dat het zo lang duurde) maar we krijgen de foto's maar niet online door een foutmelding die we steeds krijgen. Hopelijk kunnen we deze zsm laten volgen.

Australië, na Azië lijkt/is alles hier zo proper, gestructureerd, rustig en verstaanbaar. De mensen zijn echt heel vriendelijk, iedereen maakt graag een babbeltje, als ze horen dat je een toerist bent of als ze tegen je lopen excuseren ze zich 100x en beginnen een babbeltje om zeker te zijn dat alles echt oke is. :-) Australiërs hebben ook de leukste engelse woorden: barbie= barbeque, brekkie=breakfast, jetty=stijger, macca's = Mc Donalds en vreemdeling of niet je wordt sowieso aangesproken met "goodday mate". Ook fijn is dat we niet meer opvallen als toeristen omdat iedereen hier een zonnebril en flipflops draagt en blank is.

We blijven eerst enkele dagen in Sydney. We vinden het echt een fijne stad, veel groene parken, de drukke haven en leuke bezienswaardigheden. We bezoeken wat vanalles maar we zijn vooral in het park aan de waterkant met uitzicht op de Opera House te vinden. Daar genieten we van een picknick, muziekje en de niet te warme zonnestralen terwijl we de boten en voorbijlopende mensen observeren. Simon is steeds aan het uitkijken naar de dodelijke spinnen die in Sydney en omgeving leven maar ik ben toch blij dat we ze niet zijn tegengekomen.

In plaats van nog meer nachten 25 euro per persoon te betalen voor een bed in een stinky slaapzaal verblijven we bij particulieren voor een veel beter prijsje. De aardige mensen geven ons ook nog een rondleiding, tonen ons de goedkoopste adresjes (misschien toch een beetje heimwee naar Azië want we belanden in Chinatown) om te eten en overladen ons met info en lekkernijen.

Dan trekken we verder naar Tasmanië, 1 van de staten van Australië gelegen op een eiland in het zuiden. Onze vlucht vertrekt vroeg dus we slapen nog eens in de luchthaven. Deze keer erg comfortabel met ons kampeermatje en slaapzak :-).

Nieuwjaar vieren we op het Falls Festival. Echt een gezellig festival, met heel veel goede groepen, een fijne feestsfeer en een camping naast het strand. Overdag hebben we redelijk goed weer maar de nachten zijn frisjes. Het nieuwe jaar wordt ingeleid door de zanger van de Flaming Lips en daarna wordt het feestje verdergezet door Hot Chip. Van de vele groepen die we zien waren onze hoogtepunten: Hot Chip, Two Door Cinema Club, Bombay Bicycle Club, Matt Corby, Boy&Bear en San Cisco.

De dag erna mogen we onze huurauto gaan oppikken. Wat een verlichting :-) Nu moeten we niet meer zeulen met onze rugzakken en we kunnen rijden naar waar we willen en wanneer we willen. Daarbij komt dan ook nog dat we een (Thaise) tent hebben en een atlas met daarin allemaal grasveldjes waar je gratis mag kamperen dus we voelen ons heel vrij! Natuurlijk niet meer elke avond op restaurant maar nog eens zelf koken op ons kleine gasvuurtje voor ons tentje in een mooie omgeving geeft ons veel voldoening en we genieten volop. We lopen uren in de supermarkt rond op zoek naar de goedkoopste ingrediënten en daarmee maken we dan simpele gerechtjes als spaghetti, noedels, omelet,... Maar het smaakt! En natuurlijk voor we gaan slapen nog een kopje thee.

Onze eerste stop is een camping in Dunalley, vlak naast het kanaal. We blijven er 2 nachten en van daaruit bezoeken we het Tasman Peninsula, een schiereiland in het oosten van Tasmanië. Het is vooral bekend omdat het schiereiland vroeger dienst deed als gevangenis. Ontsnappen was zowat onmogelijk want dan moest je langs de 'Eaglehawkneck' een stuk land dat schiereiland met vaste land verbindt van maar 80 meter breed en daar stond het vol bewakers en honden. In de baai werden er ook honden op drijvende platformpjes geplaatst zodat niemand zwemmend kon ontsnappen. We bezoeken ook de gevangenis zelf, een heel populaire toeristische attractie. Het is er erg groot, bijna een gevangenisstad maar jammer genoeg zijn maar 20% vd gebouwen bewaard gebleven. We doen op het schiereiland ook een hele mooie dagwandeling naar Cape Raoel waar we een heel indrukwekkend uitzicht hebben op de hoge kustkliffen en oa een egel, slang (aaah!) en zeeleeuwen zien. Als Katrien iets hoort ritselen in de bosjes is haar eerte reactie ervandoor sprinten terwijl Simon net dan abrupt stopt en in de bosjes tuurt om te weten te komen wat het is. Dat brengt veel botsingen teweeg :-).

Wanneer we dan weer richting Dunalley rijden om onze tocht verder te zetten langs de oostkust van Tasmanie belanden we precies in de scene van een film.
Er hangt een dikke rookpluim en in Dunalley (aan de camping waar we de vorige nachten sliepen) houdt een politieagent ons tegen. Maar we snappen al waarom, naast de assen, rook en intense warmte zien we vanaf de heuvel over het kanaal de vlammen onze richting uitkomen. Het is een bosbrand, ontstaan in Forcett en die heeft in 24 uur zowat 100 kilometer afgelegd.

De agent roept de evacuatie om en iedereen moet zsm naar Nubeena, een klein dorpje in het zuiden van het schiereiland, ongeveer een uur rijden. Daar is er in de sporthal een noodcentrum opgebouwd waar we onze auto parkeren op het sportveld en ons moeten registreren. En dan is het afwachten... Er komen steeds meer mensen toe, je kan niet anders want de enige weg van het schiereiland naar het vaste land is nu afgesneden door de brand. Om het uur geeft de brandweer een update. De brand woedt verder en de weg blijft afgesloten dus we zetten ons tentje maar op zoals velen. We zitten vast op het schiereiland maar Nubeena is wel heel veilig, vlakbij water en ver van de brand, we worden er goed op de hoogte gehouden en er wordt voor eten en drinken (oa door de Lions) gezorgd. Wij hebben nog geluk dat we al onze bagage en kampeergerief in de auto hebben want er zijn mensen die gewoon een daguitstapje maakten en niets bij zich hebben. Als je het even vergeet is het precies een camping zoals een andere: een warme zomeravond (de warmste dag ooit in Tasmanië), overal tentjes, kampeerstoelen en tafels, mobilhomes met hun zonnetentje naar beneden, lekkere eetgeuren, gebabbel met de buren of mensen die we leerden kennen op vorige campings. Maar hier en daar krijg je ook de verschrikkelijke verhalen te horen: een zwangere vrouw die net te horen krijgt dat haar huis is afgebrand, een kindje dat haar baby konijntjes thuis moest achterlaten, een ouder koppel van 80 jaar dat hun huis verliest, mensen die dagenlang in doodsangst afwachten of hun huis nog recht staat of niet, ... We beseffen maar al te goed dat in vergelijking onze vakantiezorgen maar miniem zijn.

De volgende dag worden er ferries ingelegd om mensen naar Hobart te evacueren. Tegen de avond besluiten wij ook maar om de ferry te nemen en onze huurauto achter te laten. Er zijn namelijk nog nieuwe bosbranden ontstaan en de eerste brand is ondertussen over Eaglehawk Neck (het smalle stuk en dat hadden ze niet verwacht) geraakt en al bij Tasman National Parc. Er is ook steeds meer rook en we krijgen ook te horen dat er de volgende dag geen ferries zijn omdat er veel wind zal zijn en daardoor de zee te wild. Omdat veel mensen blijkbaar hetzelfde als ons denken komen we pas om 4u 's nachts aan in Hobart met enkel wat essentiële bagage (we mochten enkel het noodzakelijke meenemen). Daar worden we meteen naar het opvangcentrum in de city hall geleid, krijgen we een zalige luchtmatras en mogen we ons tussen de tribunes een slaapplekje zoeken. Daar blijven we 2 nachten. We bezoeken een museum en zitten veel aan de mooie haven. Maar we blijven vooral in de buurt van het opvangentrum om op de hoogte te blijven wanneer de weg naar het schiereiland terug open zou gaan en wij onze huurauto en bagage kunnen oppikken en onze reis verder zetten maar het antwoord is altijd hetzelfde... May be tomorrow... Vele mensen komen met ons een babbeltje maken en zo leren we Peter, die voor het Salvation Army werkt, en zijn vrouw Helen kennen. Hij biedt ons een slaapplaats bij hun thuis aan want hij vindt het zo erg dat we vastzitten. Het zijn echt de vriendelijkste mensen met een heel gezellig huis met een mooi uitzicht op het water en de Tasman Bridge. Ondanks de niet zo leuke situatie hebben we er 2 hele fijne avonden, zij koken een avond voor ons en wij voor hen (Luikse salade en Petite Beurre taart ;-)). De weg blijft gesloten omdat er nog steeds branden zijn en de weg onveilig is door elektriciteitspalen of bomen die omvallen. Enkel noodkonvooien mogen af en toe door en er blijkt niet veel beterschap op komst door warm en winderig weer dat ze voorspellen. Simon en ik beginnen elke dag meer en meer te vrezen dat we niet veel van Tasmanië meer gaan kunnen zien. Maar dan de tweede avond komen Peter en Helen glunderend thuis. Onze auto met bagage staat voor de deur! Blijkt dat Peter de agent kende die aan de wegversperring stond. Hij moest ook nog gasflessen voor Salvation Army naar Nubeena brengen en hij en Helen mogen door van de agent samen met een konvooi. Ze leveren de spullen en Helen rijdt met onze huurauto terug. De beste verrassing ooit :-) we hebben echt geluk dat we bij hen terecht zijn gekomen!

De volgende dag kunnen we dus weer de baan op. We hebben 5 dagen vastgezeten en nu hebben we nog 5 dagen voordat we onze vlucht naar Melbourne moeten halen. We vliegen er meteen in door heel wat kms af te leggen met de auto naar Craddle Mountain NP. We gaan informeren voor wandelingen, doen wat boodschappen en slaan ons tentje op. De volgende ochtend vertrekken we vroeg om onze wandelig te starten naar de top van Craddle Mountain. De regio staat bekend voor zijn koud en regenachtig weer en inderdaad we wandelen vooral door de regen en mist. Het laatste stuk naar de top moeten we heel wat klimmen en klauteren over grote rotsblokken en eens boven jammer genoeg geen mooi uitzicht door de mist maar wel weel voldoening van de wandeling. Tijdens de wandeling terug naar de auto zien we ook nog heel wat wombats. Schattige beestjes die lijken op een beertje/bever en die rustig op gras zitten te kauwen. Voldaan komen we aan bij de auto en rijden we naar de volgende camping.

De volgende dag hebben we een wijn en kaasroute uitgestippeld in de Tamar Valley. We bezoeken 2 kaasproducenten (geitenkaas en cheddar kaas) en 2 wijngaarden (Jansz en Pipers Brook). 's Avonds kamperen we in de mooie Bay of Fires vlak aan het strand waar we onze buit van de dag opeten: 3 lekkere kazen met druiven, stokbrood en een fles rose schuimwijn (Jansz) en witte wijn (Ninth Island). Uiteraard een hele fijne avond :-).

Terwijl we de volgende dag ontbijten op het strand zien we dolfijnen voorbij zwemmen. Een mooie start van de dag. We kramen alles op en stappen weer onze auto in richting Freycinet National Parc. Onderweg stoppen we in Bicheno. Een dorpje dat bekend staat om de fairy penguins die er nesten. Je kan ze 's avonds aan land zien komen maar daar hebben we geen tijd voor. We maken een wandelingetje door de duinen langs het strand en op het spoor gebracht door penguin uitwerpselen vinden we er eentje in zijn nestje :-). Schattig! Missie volbracht rijden we door naar Freycinet National Parc. Daar laden we al ons kampeergerief in Simon zijn rugzak en wandelen we naar Wineglass Bay. Ongeveer een 2tal uur wandelen waar we dan in een mooie baai aankomen met helder blauw water en wit zand. Een klein paradijsje. We zetten onze tent op, nemen een frisse duik en maken ons avondeten klaar vergezeld door een kleine kangoeroe :-). Op het strand vinden we ook nog een aangespoelde kogelvis, we overwegen nog even om die mee klaar te maken als avondmaal maar toch maar niet ;-) en in het water zien we ook de schimmen van voorbijzwemmende pijlstaartroggen. Als de zon onder is kruipen we in ons tentje, zetten we al onze ramen open (we hebben 4 ramen :D) en proberen we stilletjes nog dieren te spotten maar buiten 1 kangoeroe zien we enkel de mega sterrenhemel.

De volgende dag nog een zwemmeke en een ontbijtje weer samen met de kangoeroe en dan wandelen we in ongeveer 4 uur terug naar de auto via het Hazourds circuit.

Elk dorp is hier heel kampeervriendelijk met propere openbare toiletten, openbare gasbarbeques, kraantje waar je je drinkwater kan bijvullen en soms ook openbare douches. We nemen een douche en slaan een laatste keer ons tentje op.

In de ochtend worden we gewekt door een nest vogels boven onze tent. Lawaaimakers! Wanneer we merken dat het mooie parkietjes zijn vinden we het al minder erg ;-). We pakken al ons gerief terug in in onze rugzakken en rijden richting Hobart naar Mount Wellington (1291m) met een supermooi uitzicht over Hobart en omgeving. Daarna gaan we een laatste keer lekker eten in een lokaal vistestaurantje met Peter en Helen en dan is het voor ons tijd om naar de luchthaven te gaan en onze vlucht naar Melbourne te nemen. Met spijt in ons hart want we hadden hier gerust nog wat langer willen blijven. Maar al bij al hebben we nog kunnen bezoeken wat we wouden van Tasmanië en het waren hele mooie en fijne dagen :-). We hadden enkel nog een 6daagse wandelig op de planning staan en daar hebben we geen tijd meer voor gehad. Zonder Peter en Helen hadden we waarschijnlijk pas gisteren de huurauto terug gehad want de weg van het schiereiland is sinds dan pas officieel terug open! Dus we zijn hen eeuwig dankbaar :-).

We hadden deze blog al een tijdje klaar getypt maar door problemen met onze blogwebsite en daarna moeilijkheden met het vinden van een internet cafe kunnen we hem nu pas posten. Onze excuses voor het wachten lezertjes :-).

Ondertussen zijn we dus alweer een week terug van Tasmanië. Toen we in Melbourne aankwamen konden we ons kampeerbusje oppikken. Niets anders dan lof over ons huisje op wielen! In de cabine (wij noemen het de slaapkamer ;-)) hebben we een comfortabel bed en wat kastjes en opbergvakjes voor al onze bagage. En in de koffer is onze keuken met 2 kookvuurtjes, een wasbakje en een frigobox. En meer hebben we niet nodig :-). We kunnen nu al iets uitgebreidere maaltijden maken met 2 kookvuren. De voorbije week hebben we veel ajuinen en wortelen gegeten omdat zo een grote zak in promotie stond (in den Aldi jawel!). Beetje creativiteit en je kan er best wel veel verschillende dingen mee maken :-). Simon kan niet zonder ketchup en Katrien sinds Azië niet zonder sojasaus dus dat staat standaard in onze keuken. Daarmee hebben we wat zitten experimenteren en met nog wat suiker en wijn erbij hebben een zelfgemaakt simpel zoetzuursausje met noedels dat de wortels en ajuinen weer wat anders doet smaken :-).

In Melbourne zijn we twee dagen gebleven. De eerste dag zagen we dat het Australian Open was dus we dachten we gaan is aan de buitenkant kijken. We waren niet van plan om toegangstickets te kopen omdat we dat nogal duur vonden.We waren al vrij blij toen we vanaf een voetgangersbrug enkele wedstrijden stiekem konden volgen. Maar dan plots passeert er iemand "Willen jullie een gratis ticket? Ik heb er eentje teveel". Daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen, zo een ticket kost normaal 40 AUD. Dan zijn we om de beurt is een kijkje gaan nemen en toen Katrien terugkwam had Simon plots nog een ticket gekregen van iemand die al naar huis ging (een ticket van 79 AUD waarmee je ook in het grootste stadion mocht). Dus eigenlijk heel onverwacht, dankzij de superaardige Australiërs, gingen wij dus een dagje naar de Australian Open. We hebben enkele matchen gezien maar als Belgen was de fijnste natuurlijk Malisse tegen Fernandez. We troepen samen met nog 4 andere Belgen en aan de andere kant van het stadion zitten nog 2 andere Belgen en samen laten we van ons horen. Heel plezant maar jammer genoeg heeft het niet geholpen en verliest Malisse de match.

's Nachts slapen we in ons busje aan de rand van Melbourne en de volgende dag verkennen we Melbourne zelf nog. Nog gezelliger dan Sydney met kleine steegjes en gallerijen waarvan sommige ons een beetje doen denken aan de St. Hubertus galerij en de beenhouwersstraat in Brussel.

Na Melbourne beginnen we aan de Great Oceon Road. Die begint iets onder Melbourne en loopt langs de zuidkust. We blijven natuurlijk al in 1 van de eerste dorpjes plakken: Torquez, de 'surfhoofdstad' van Australië. Hier zijn de merken Ripcurl en Billabong ontstaan. We blijven er 3 dagen op een parking vlakaan het strand met openbare toiletten, barbeques en een mooi uitzicht. Na drie dagen worden we een beeje bezitterig en vragen we ons af wat "al die auto's zich toch altijd in onzen hof zitten te parkeren". :-) We gaan er kijken naar de goede surfers op Bells Beach, relaxen wat, doen onze was, doen boodschappen, gaan joggen in de ochtend en surfen (met veel vallen en opstaan want het is lang geleden) zelf veel. We hebben een surfboardje gekocht met de bedoeling om deze terug te verkopen voordat we vertrekken maar Simon begint er zich al aan te hechten... Aiai.

Daarna rijden we verder de Ocean Road af die kronkelt langs de grillige kustlijn. Heel mooi. We stoppen aan een vuurtoren, mooie uitzichtpunten, bomen waar koala's inzitten en fijne surfstrandjes. Meestal surfen we een uurtje of 2 in de ochtend en dan ontbijten we en besteden we onze dag aan andere dingen. Slapen doen we meestal ergens uit het zicht op een parking of doodlopend rustig straatje want het is eigenlijk niet toegelaten om je zomaar te parkeren en in de auto te slapen. We willen geen boete (125 AUD) dus we letten wel op.

In Tasmanië hebben we alle soorten weer gehad (heel warm, warm, sneeuw, regen, mist) en hier is het meestal aangenaam warm. Tussen 20-30 graden dus in de avond wel een warme trui aan maar zo is het eigenlijk ideaal en minder bosbrand gevaar.

Momenteel zijn we in Apollo Bay. De planning is om de 27ste in Adelaide te zijn want dan is daar "Tour Down Under" (wielrennerwedstrijd) die Sim niet wil missen.
Hopelijk kunnen we de foto's zsm laten volgen, we doen ons best!

Van koud naar warm, in Ho Chi Minh is het terug rond de 30 graden. We maken kennis met onze gastvrouw... Een echte mama. Ze doet gratis onze was, zorgt ervoor dat we geen honger lijden en overstelpt ons met goede raad. We hebben al veel brommers gezien in Zuid-Oost Azië maar Ho Chi Minh wint toch wel, het krioelt er van en oversteken is een kamikaze actie waarbij je je beste slalom vaardigheden moet bovenhalen. In vergelijking met Phnom Penh en Vientiane voelt deze stad ook veel groter en ontwikkelder aan met hier en daar wolkenkrabbers, grote shoppingcentrums en een sjiek stadsdeel met oude Franse koloniale gebouwen en een kerk!

We merken ook dat Vietnamezen graag terrasjes doen. Meetal is het gewoon een klein drankstalletje op de stoep met daarrond plastieke stoeltjes (bijna kinderstoeltjes) en als je geluk hebt een tafeltje. Daar lezen ze dan hun krant of observeren de omgeving en drinken ijskoffie of ijsthee. De Vietnamese keuken is ook het vermelden waard. Naar het schijnt een hele bekende en goede keuken maar het enige wat wij ervan kennen zijn de Vietnamese loempia's dus we hebben weer veel kunnen ontdekken ;-). Het belangrijkste gerecht in Vietnam is Pho. Een soep met noodles en kip, rund of vis en wat groentjes. Daarbij krijg je nog een bord vol met: limoenschijfjes, rode pepers, sojascheuten en verse kruiden zoals munt, basilicum en koriander. Dit voeg je zelf naar smaak toe aan je soep. Het is al een favoriet gerechtje bij ons dat van s' morgensvroeg tot 's avondslaat smaakt :-). Een ander gerechtje dat ons ook bekoort is Banh Mi: een goei Vietnamees smoske! Een baguette met daartussen meestal (elk kraampje heeft zijn eigen receptje) een soort van paté (soms ook La Vache Qui Rit of varkensvlees), ondefinieerbare kruiden en sausjes en komkommer en sla. Het fruit is hier ook weer heel lekker en ze drinken ook weer veel thee dus dat kan hier niet slecht gaan :-). Elk gerechtje dat we hier proberen is elke keer weer een smaakbommetje dankzij de vele verse kruiden! We gaan amper naar restaurants hier in Vietnam maar eten vooral bij eetstalletjes op straat op de kleine plastieke stoeltjes.

Waar we wel aan moeten wennen is dat Vietnamezen hier als ze een toerist zien graag overdrijven met hun prijzen dus bij elk ding dat je koopt moet je (vermoeiend) afpingelen en dan nog hebben we het gevoel dat we teveel betalen. Na de eerste dag waren wij dus blij dat we konden terugvluchten naar onze 'mama' die ons overstelpt met gratis eten, drinken en betrouwbaar advies.

De dag erna duiken we het trieste oorlogsverleden in van Vietnam. We bezoeken eerst de Cu Chi tunnels. Een netwerk van ondergrondse tunnels waar soldaten schuilden bij bomaanvallen. Het is een excursie met een gids omdat de tunnels moeilijk te bereiken zijn met het openbaar vervoer. Onze gids is Mr. Thong (ex-militair) die overal een liedje van maakt en dit tot groot plezier voor de rest van onze groep (10 giechelende Indonesische vrouwen). Een voorbeeldje van zijn openingslied: "Hello ladies and gentleman, you come to vietnam from europe or america, or from asia or russia. You travel vietnam from north to south or from south to north. By bus, by plane or by train. This is the end of this song." Dit meestal op hetzelfde toontje. Best wel schattig. :-)

Het bezoek aan de tunnels was in het begin vrij saai omdat er nergens een tunnel te bespeuren was. Eerst krijg je een heel oud propaganda achtig filmpje te zien waarbij je steeds lachende soldaten (zelfs als ze gewond zijn) en landbouwers te zien krijgt. Daarna gaan we langs verschillende voorwerpen/wapens die ze gebruikten maar nog geen tunnels te bespeuren. Wij amuseren ons vooral door onze groep te observeren die met alles op de foto willen. Wanneer wij net denken "lap, we zijn in het zak gezet we gaan geen tunnels zien" verkondigt Mr. Thong "Fat people come with me other can go into tunnel". Na al onze eetavonturen ;-) geraken we toch nog in de tunnels ookal zijn ze best wel klein (1m hoog 60cm breed). Het is ook heel benauwend en dit zijn tunnels die zelfs iets of wat vergroot zijn voor toeristen en om de 5 minuten is er een uitgangetje gemaakt voor mensen die het te benauwd krijgen. Dus best wel indrukwekkend. Na de busrit terug en vele afscheidsliedjes van Mr. Thong bezoeken we het oorlogsmuseum.

De informatie in het museum werd weergegeven met heel foto's en dat maakte het boeiend! Van het begin van de oorlog, de gevechten tijdens de oorlog en de gevolgen na de oorlog, van alles waren er foto's. Wij waren het meest onder de indruk van de gevolgen van Agent Orange (giftig vloeistof op basis van dioxine dat door vliegtuigen op landbouwvelden werd gespoten zodat het hele land kapot ging). De foto's waren choquerend! Mensen die aan dit gas werden blootgesteld (kindjes die spelen in deze vergiftigde velden of landbouwers die jaren later de velden bewerken) sterven aan kanker, krijgen huidaandoenigen of mentale problemen. Zelfs 2 of 3 generaties later worden er nog steeds kindjes geboren met heel erge mentale en fysieke afwijkingen!

Na afscheid genomen te hebben van 'onze mama' (en zij er nog wat korting tegenaan gooit zonder dat we erom vroegen) nemen we de nachtbus naar Dalat. Een heel comfortabele nachtbus maar door iets teveel straffe groene thee doet Katrien geen oog dicht. Maar algauw wordt dit vergeten als we de ochtend erna om 10u op een mountainbike zitten bergaf sjeezend richting Mui Ne, een dorpje aan de kust van Vietnam. 77 km maar gelukkig veel bergaf in de heuvels door koffieplantages en Dragon fruit boomgaarden. De laatste 20 km zijn heel zwaar zonder een stukje schaduw en veel vals plat. Maar die avond kunnen we gelukkig goed bekomen met een cocktail op het strand.
De dag erna luieren we heerlijk op het strand en observeren de vele kitesurfers op de zee en in de namiddag nemen we de bus naar Hoi An.

Hoi An is een toeristisch stadje met een mooi oud stadscentrum maar daar komen wij niet voor. Het wordt ook de "culinaire hoofdstad van Vietnam" genoemd. Dus wat staat er op het programma: kookles! Eerst gaan we naar de markt. We beginnen nu al meer en meer Aziatische groenten/fruit/kruiden te herkennen dan in het begin van onze reis. Varkensbloed, Dragonfruit, pepers, papaya, organen, rupsen.... Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat we alles eten We leren 4 gerechtjes maken: de typische noodlesoep met rundsvlees (Pho Bo), de typische Vietnamese pannekoek (Banh Xeo), Zoetzure soep en natuurlijk weer iets met aubergines (daar hebben we allebei een zwak voor).

Met deze 4 nieuwe receptjes op zak reizen we 's avonds verder naar Dong Hoi. Een stadje waar niet veel toeristen komen en waar de restaurantjes niets anders kennen dan Vietnamees eten, zo hebben wij het graag. In de ochtend trekken we naar de Phong Nha caves. Een behoorlijk tochtje met het brommertje maar we genieten van het platteland en het mooie landschap. We besluiten om de minst toeristische grot te bezoeken: Paradise Cave die pas sinds 2011 opengesteld is voor het publiek. De grot werd ontdekt in 2002 en is 31 km lang. Voor bezoekers is er een pad met verlichting aangelegd van 1 km. Onbeschrijfbaar of zelfs niet vast te leggen op foto hoe gigantisch die grot is. We vergapen ons (zonder veel andere mensen tegen te komen) aan de hoge plafonds (er kan makkelijk een boeing 747 in), de mysterieuze rotsformaties en stalagmieten, machtig! Daarna terug ons brommertje op. Vietnam is, van alle landen waar we zijn geweest, het land waar ze het meest hun claxon gebruiken. Een auto voorbijsteken = toeteren, een brommer die in de weg rijdt voorbijsteken = toeteren, een brommer voorbijsteken die niet in de weg rijdt = toeteren, een voetganger die jouw niet ziet aankomen = toeteren, een voetganger die jouw wel ziet aankomen = toeteren, een koe die staat te grazen in de berm = toeteren, veel verkeer op de weg maar geen zin on te vertragen = toeteren, een rood licht = toeteren, voetgangers die wachten aan een zebrapad om over te steken = toeteren, ... Soms irritant als voetganger maar wij, ondertussen goed getrainde manuele brommerbestuurders, toeteren vrolijk mee op alles. Dat zullen we moeten afleren in Australie. Op de terugweg komen we een madammeke tegen die allerlei zeevruchten verkoopt, we zetten ons op de plastieke stoeltjes aan het strand met een fria bia (pintje) en zij schotelt ons een heerlijk bordje soep voor met kokkels (denken we) en lekkere verse kruiden. Genieten!

Die avond reizen we verder naar Hanoi en van daar naar Halong Bay. Omdat Halong City zo (supersupersuper) toeristisch is besluiten we als uitvalsbasis Cat Ba Island te gebruiken. Verder van Hanoi en minder makkelijk te bereiken (3 bussen en 1 bootje) maar toch is het ook een toeristisch badplaatsje (het doet ons aan Spanje denken :D) met in de baai een haven, een mooi aangelegde dijk met palmbomen en daarachter allemaal hotels en restaurants. In de zomer krioelt het er van de Vietnamezen maar wij hebben geluk, het is winter. Lekker rustig maar soms ook wel wat minder weer (bewolkt en fris). We vinden een kamer voor 8 Euro met uitzicht op de haven en een balkon en we besluiten om er enkele nachten te blijven en een beetje te niksen, een soort van vakantie in een vakantie :D.

Het voordeel van Cat Ba Island is dat het vlakbij Lan Ha Bay ligt, hetzelfde als Halong Bay, maar dan minder vervuild en lekker rustig. In de voormiddag gaan we er klimmen. En niet zomaar klimmen we gaan Deep Water Soloing doen, dit wil zeggen dat we vanop een bootje op de karstrotsen die uit het water steken klimmen en dan als we ongeveer 10 meter hoog zijn geklommen springen we in het water. Dit natuurlijk allemaal begeleid door een Amerikaanse gids die de veilige plekjes kent. Het is best wel eng om te springen want van beneden ziet het er niet hoog uit maar vanboven op de rots wel! Een spannende ervaring en het kan maar op drie plaatsen in de wereld gedaan worden dus dat moesten we toch is proberen. Daarna hebben we een lekkere lunch op de boot (en ontdekken we gember thee) en in de namiddag gaan we kajakken. We doen dit samen met drie andere reizigers en wauw wat een omgeving. Zoals voorspeld zijn we er helemaal alleen en ontdekken we strandjes, grotten en baaien. Als we 's avonds terugvaren naar Cat Ba komen we langs allerlei drijvende vissersdorpjes. Elk gezin heeft een klein drijvend huisje met daarrond allemaal netten om vissen of oesters in te houden en te voederen, ze hebben niet veel plaats maar allemaal hebben ze wel een hond en kindjes worden naar school gebracht met de 'schoolboot'.

Uiteindelijk blijven we 3 volle dagen in Cat Ba en slapen we wat uit, verkennen we het dorpje nog wat met mooie uitzichtpunten en strandjes, bezoeken we een fort en ontdekken we tussen al de toeristische restaurants toch een lekker lokaal restaurantje met lekkere verse vis.

Het is ook raar dat na deze rustige dagen Katrien ineens heel bonzende hoofdpijn krijgt. In Hanoi rust ze veel uit maar omdat het maar niet beter wordt na 3 dagen en zoveel pijn doet gaan we naar het ziekenhuis. De dokter zegt dat het een virus is dus gewoon nog meer rusten en Sim verzorgt haar goed maar we zien jammer genoeg niets van Hanoi. We hadden wel de beste hostel ooit want de uitbater stuurde (zonder dat wij het wisten) gasten uit hun kamer naar een ander hotel zodat wij in de kamer konden blijven tot we om 20u naar de luchthaven moesten (meestal is check-out om 12u). Dat was dus drie dagen geleden, ondertussen zijn we in Bangkok en Katrien haar hoofdpijn is al wat minder. Gisteren zijn we gaan shoppen voor enkele souvenirs, spullen die we nodig hebben voor Australie en in grootse geheimzinnigheid een cadeautje voor elkaar voor Kerstmis . Vandaag gaan we nog naar een kampeerwinkel, daarna naar de kapper (het is nodig) en daarna gaan we naar een gezellig restaurantje en een bar op het dak van een wolkenkrabber, op Kerstmis mag het al is wat specialer zijn.

En morgen is het zover, we laten Azie achter en reizen naar Australie. We gaan de eetavonturen missen maar we kijken uit naar Australie, dat gaat een heel andere beleving worden met onze eigen auto en totale andere cultuur maar de afwisseling is welkom. Omdat we Azie afsluiten hebben we voor onszelf de dingen die er echt tussenuitsprongen is op een rij'tje gezet.

Hoogtepunten
Cambodja: Elephant Sanctuary in Sen Monoroom en de fietstocht langs de Mekong Discovery Trail
Laos: Klimmen en tuben in Vang Vieng en het liften met Valerie en Jan
China: Wandeltocht in Tiger Leaping Gorge, de Air and Style snowboardwedstrijd en de Grote Chinese Muur
Vietnam: Kajakken en klimmen in Lan Ha Bay
Alle kooklessen waren ook geweldig maar in China hebben we het meeste bijgeleerd en in Cambodja hebben we het lekkerste gerechtje leren maken (curry).

Dieptepunten
Op het vlak van dieptepunten mogen we absoluut niet klagen. We hebben ons op geen enkel moment onveilig of bedreigd gevoeld. Het enige wat Katrien bijblijft is de intense koude in Beijing toen we stonden te wachten aan het stadion en voor de rest als we ziek waren, dan wens je toch wel dat je lekker in uw eigen bedje lag.

Beste hostels
Ook hier weer veel geluk gehad. Omdat we met 2 zijn is een kamer meestal voordeliger dan een bed in een slaapzaal dus we hebben eigenlijk enkel in dure steden in een slaapzaal geslapen. Voor de
rest beperkten zich de vieze beesten meestal tot mieren of gecko's en is een enkele keer een spin. Maar geen ratten (buiten 1 keer in de jungle) of kakkerlakken.
Cambodja: Siem Raep Holiday Garden Villa voor de luxe, Seagarden (Otres Beach) voor de leuke uitbaters en de locatie op het strand en de Homestay op Kho Khnai voor de geweldige kindjes.
Laos: Maylay Hostel (VangVieng) voor de allerbeste bedden in Azie!
China: Halfway Guesthouse voor de adembenemende locatie in de bergen en de Jade Emerald Inn (Dali) voor de luxe (haardroger, kapstokken, shampoo en DVD-speler) en het super personeel.
Vietnam: Xue Hue Hotel (HCM) voor de mama figuur die er rondloopt, Lucky Gueshouse (Hanoi) voor de goede verzorging van het personeel en Catba Dream hotel voor het uitzicht op de baai

Het leukste aan reizen in Azie is de totaal andere cultuur waardoor reizen hier 1 groot avontuur is: de taal die we niet verstaan, de gerechten die we niet kennen, de verschillende gewoontes, de andere godsdiensten etc. Prachtige 3 maanden !

We wensen iedereen een hele mooie kerst toe en we denken veel aan iedereen